کاش بودی و با من درد دل میکردی ؛ کاش بودی و مثل گذشته به من امید

میدادی.... مرا با ان صدای مهربانت آرام میکردی ؛ مرا با آن کلام رویاییت

 درمان میکردی.... همان کلامی که گویا مدتی است فراموش کرده ای

و دیگر بر زبان نمی آوری.... اما من هنوز هم به تو میگویم آن کلام مقدس را .....!

دوستت دارم عزیزم... زندگی بدون تو همین است .... دلتنگی ؛ غم ؛ غصه ؛

گریه ! زندگی بدون تو همین است .... یک دل ابری و گرفته و یک عالمه درد در

دل! همانی قلبی که با حضورت یک خانه سرخ و پر از صفا و صمیمیت شده بود 

 اینک یک ویرانه شده ؛ که در آن ویرانه یک پنجره شکسته و بسته رو به خوشبختی

  یک قاب شکسته از عکس تو و یک دنیا دلتنگی است...... 

دلم بدجور گرفته است ؛ دلی که دیگر حتی با بهانه های چشمانم نیز آرام

نمی شود! چشمانم از من شاکی اند ؛

قلبم مرا نفرین میکند و دستانم تشنه  گرفتن دستان مهربان تو اند!