اگه گریه بذاره مینویسم کدوم لحظه تو رو از من جدا کرد

نگو اصلا نفهمیدی نگو نـــه...تـو بودی اون که دستامو رها کرد

خودت گفتی خـداحـافظ تموم شد...من و تو سهم مون از عشق این بود

خــود تــــو حرمـــت عشق و شکستی...بریدی...آخـــــــــــر قصـه همیـــــن بود

اگـــــه مهلـت بـدی یــــادت میـــــــارم...روزایی رو که بــــی تــــو عین شــــــــب بود

تـــــــــمـوم سـهمـت از دنـــیـــــا عـــــــزیــــــزم...بـذار یـــــــادت بـیـــــــارم یــک وجــــب بود

بـــــــهــت دادم تــــــــمــوم آســـــــمونـــــو...خـــــــودم مــــاهــــت شــــــدم آروم بـگیـــــــــــری

حــــالا ستـــــــاره ها دورت نشستـــــــــن...منــــــــو ابــــــــــــری گــــــذاشـــتـی داری مــیــــــــــری

بــــــیــــــا...بـــــــرگـــــــــــــرد از این بـن بــست بی عشـــق...بـذار این قصـه این جــــــــوری نـبــــــــاشه

آخـــــــه بـــــذر جــــــــدایــــــــی رو چـــــــــرا تــــو ...چــــــــــرا دســتـــــای تــــــــــو بــایــد بـپــــاشه

خـــــــداحــافــــظ نـوشـــتــن کار من نـیـــست...آخــــــه خـــیـلی بــــــاهــــات نــــاگفتـــــــه دارم

...اگـــــــــــــــــه گـــــــــــریـــــــه بــــــــــذاره مـــــی نــــــــویـــســـــم

دادگاه عشق :


جلسه محاكمه عشق بود و قاضي عقل ، وعشق محكوم بود به تبعيد به دورتريند نقطه مغز يعني فراموشي .

قلب تقاضاي عفو عشق را داشت ولي همه اعضا با او مخالف بودند.
قلب شروع كرد به طرفداري از عشق، آهاي چشم مگر تو نبودي كه هر روز آرزوي ديدنش را داشتي، اي گوش مگر تو نبودي كه در آرزوي شنيدن صدايش بودي و شما پاها كه هميشه منتظر رفتن به سويش بوديد حالا چرا اينچنين با او مخالفيد؟

همه اعضا روي برگرداندند و به نشانه اعتراض جلسه را ترك كردند ، تنها عقل و قلب در جلسه ماندند .

عقل گفت :  ديدي قلب همه از عشق بي زارند، ولي متحيرم با وجودي كه عشق بيشتر از همه تو را آزرده چرا هنوز از او حمايت ميكني ؟

قلب ناليد و گفت :  من بي وجود عشق ديگر نخواهم بود و تنها تكه گوشتي هستم كه هر ثانيه كار ثانيه قبل را تكرار ميكند و فقط با عشق ميتوانم يك قلبي واقعي باشم ...