يکي بود يکي نبود وقتي خورشيد طلوع کرد از پشت پنجره

کلبه اي قديمي،شمع سوخته اي را ديد که از عمرش لحظاتي بيش نمانده بود.

به او پوزخندي زد و گفت:

ديشب تا صبح،خودت را فداي چه کردي؟

شمع گفت:

خودم را فدا کردم تا که او در غربت شب غصه نخورد.

خورشيد گفت:

همان پروانه که با طلوع من تو را رها کرد!

شمع گفت:

يک عاشق براي خوشنودي معشوق خود همه کار مي کند و براي کار خود

هيچ توقعي از او ندارد زيرا که شادي او را شادي خود مي داند

خورشيد به تمسخر گفت:

آهاي عاشق فداکار،حالا اگر قرار باشد که دوباره به وجود آيي،دوست داري که چه

چيزي شوي؟ شمع به آسمان نگريست و گفت: شمع...دوست دارم دوباره شمع شوم

خورشيد با تعجب گفت:شمع؟؟

شمع گفت:

آري شمع...دوست دارم که شمع شوم تا که دوباره در عشقش بسوزم و

شب پروانه را سحر کنم،خورشيد خشمگين شد و گفت:

چيزي بشو مانند من تا که سالها زندگي کني،نه اين که يک شبه نيست و نابود شوي!

شمع لبخندي زد و گفت:

من ديشب در کنار پروانه به عيشي رسيدم که تو در اين همه سال زندگيت به آن

نرسيدي...من اين يک شب را به همه زندگي و عظمت و بزرگي تو نمي دهم.

خورشيد گفت:

تو که ديشب اين همه لذت برده اي پس چرا گريه مي کني؟

شمع با چشماني گريان گفت:

من از براي خودم گريه نمي کنم،اشکم از براي پروانه است که فردا شب در آن همه

ظلمت و تاريکي شب چه خواهد کرد و گريست و گريست تا که براي هميشه آراميد....

                     در امتداد نگاه تو
                                     لحظه های انتظار شکسته می شود
                                                                                و بغض تنهایی من
                                                                                                  مغلوب وجود تو می شود...